Legalizacja i praca w Polsce

Przed rozpoczęciem pracy pracodawca ma obowiązek przedstawić ci umowę przetłumaczoną na język dla ciebie zrozumiały. To nie uprzejmość, tylko wymóg prawa.

Warunki w umowie muszą być zgodne z tymi z oświadczenia albo zezwolenia. Jeśli w umowie stawka jest niższa niż obiecana albo rodzaj umowy inny — nie podpisuj i zgłoś się do urzędu pracy.

Pracodawca ma też obowiązek poinformować cię o prawie przystąpienia do związków zawodowych.

Nie podpisuj pustych ani niewypełnionych druków, nawet jeśli obiecują uzupełnić je później. I nie oddawaj nikomu paszportu na przechowanie: pracodawca nie ma prawa trzymać twojego dokumentu.

Legalnie zatrudnionemu cudzoziemcowi przysługują te same prawa pracownicze co obywatelowi Polski — określa je Kodeks pracy z 26 czerwca 1974 roku. Dotyczy to płacy minimalnej, urlopu, nadgodzin i trybu rozwiązania umowy.

Ze statusem UKR opieka zdrowotna dostępna jest na zasadach analogicznych do obywateli Polski.

Pobieranie od ciebie opłat za zatrudnienie jest zabronione. Żaden pośrednik, agencja ani „opiekun” nie ma prawa brać pieniędzy od osoby szukającej pracy.

Powiatowy Urząd Pracy pomaga w szukaniu pracy i w szkoleniach, usługi są bezpłatne.

Pomoc w legalizacji pobytu udzielana jest w ramach projektu „Wspólnie do Niezależności” prowadzonego przez MSWiA; tam też odbywają się szkolenia.

W urzędzie gminy doradzą w sprawach dokumentów i zameldowania.